październik 14th, 2008
Streszczenia które warto przeczytać.
Streszczenie to znaczy zmiana lekturypolegające na zminimalizowanie jego objętości przy zachowaniu najważniejszych elementów jego informacji,w przypadku streszczeń dzieł literackich podstawowych elementów fabuły. Sposoby streszczenia zależą od charakteru streszczanego tekstu i roli jaką ma pełnić streszczenie.
Streszczenie jest to bardzo pożyteczny rodzaj wypowiedzi pisemnej. Wykorzystujemy go przy gromadzeniu materiału do większej pracy szkolnej, naukowej, dziennikarskiej itp. Przed napisaniem streszczenia musimy przeanalizować uważnie tekst - książkę, artykuł, referat itp. poznać zdarzenia, fakty, dokumenty, które zamierzamy zaprezentować. Następnie w formie planu czyli po kolei zapisujemy przebieg akcji, wiadomości o bohaterach, ich poglądy na różne sprawy. Zwracamy uwagę na styl i właściwości utworu.
Do większych prac gromadzimy materiał z wielu źródeł i z każdego tworzymy notatki w formie streszczenia lub przytaczamy zdania wybitnych autorytetów wypowiadających się na dany temat. Średniowiecze jest to czas w historii i kulturze europejskiej, obejmująca okres pomiędzy antykiem a czasami nowożytnymi. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone, szczególnie w przypadku cezury początkowej. Najczęściej przyjmuje się, że jest to okres historyczny rozciągający się od czasów kresu Cesarstwa Zachodniorzymskiego i wielkiej wędrówki ludów, do okresu wielkich odkryć geograficznych.
Nazwa okresu wziełą się z nazwy środka epoki łacińskiego określenia medius aevus (średni wiek), lub media tempora (wieki średnie). Została użyta jeszcze w samym średniowieczu przez pobożnych chrześcijan, którzy uważali czasy, w których żyli, za interwał pomiędzy pierwszym, a drugim przyjściem Chrystusa, Jezusa, Zbawiciela. W XV i XVI wieku Odnieśli się do niej włoscy uczeni, pragnąc wyróżnić “wieki średnie” jako mroczny okres, oddzielający ówczesne czasy od wspaniałej epoki starożytności.
Średniowiecze wykreowało uniwersalną kulturę, przeplatającą elementy starożytnej kultury Rzymian, kultur barbarzyńskich (Germanów, Celtów, Słowian i innych), silnych wpływów chrześcijańskich, kultury islamskiej oraz elementów oryginalnych.
Nazwa romantyzm powstało w I połowie XIX w. i stworzona została od wcześniej już używanego przymiotnika romantyczny, oznaczającego coś niepodobnego do rzeczywistości, niesamowicie pięknego, działającego na uczucie, podniecającego umysł, coś fantastycznego. Termin “romantyzm” używany był i jest w dalszym ciągu w sposób znacznie wieloznaczny. Jego kategoria psychologiczny oznacza pewną postawę człowieka wobec świata. Romantyk to marzyciel i idealista, człowiek uczuciowy.
Kluczowy znaczenie na tworzenie tego prądu wywarły przemiany cywilizacyjne, społeczne, polityczne, filozoficzne oraz obyczajowe zainspirowane przez rewolucję 1789 we Francji. Romantyzm złączył oświeceniowe obyczaje z antyfeudalnymi głosami demokratycznymi, przyznającymi niezależnej jednostce ludzkiej prawo do decydowania o swym losie i do protestu przeciwko społeczeństwu, co przyczyniło się do pojawienia się typu romantycznego bohatera.
W tym samym czasie powstawała nowoczesna świadomość narodowa, nadając romantyzmowi w poszczególnych krajach barwę patriotyczną. Zwrócono się w stronę historii (głównie średniowiecznej), postrzeganej z sympatią, ale również odbieranej jako proces zawiły, dramatyczny, a nawet tragiczny, wymagający licznych krwawych ofiar (np. polski mesjanizm). Hołdowano postawom konserwatywno-religijnym i zachowawczo-narodowym bądź liberalno-rewolucyjnym. W kontrze do dotychczasowej kultury dworskiej i stanowej romantycy sięgali z zasobów ludowych, tworząc nowożytną kulturę mieszczańską, która ukształtowała ostatecznie oblicze kulturowe XIX w.